لجبازي هميشه و هميشه يك رابطه دو طرفه ست. منه عاقل بالغ بزرگسال باهوش و توانا، كنترل و اداره رفتارمو ندارم بعد انتظار دارم كودكم كنترل رفتارشو داشته باشه؟!🤔

وقتي پدر و مادر هستيد بهانه هايي مانند؛ “حالم بده، دست خودم نيست يا پيله و لجبازي ميكنه” چيزي از وظايف ما نباید كم كنه.😤
اصلا حال شما مهم نيست. شما نميتونيد ماشيني رو روشن كنيد و در حال حركت تصميم بگيريد صندلي عقب بشينيد.
چطور برای شما حال بد مجوز برای رفتارهای خارج از چارچوب اما بچه ها نه؟!
پيچيدگي‌هاي كودك انسان حيرت انگيزه. ما بايد حداقل هايي از تعليم و پرورش كودك بدونيم در غير اين صورت ميتونيم كودكمون رو نابود كنيم.

یک نکته دیگه اینکه👇

داد و فریاد کردن، تلاش‌های تربیتی ما را نابود می‌کنه🤔
یادمون باشه که کودکان به پدر و مادر بی‌نقص و کامل نیازی ندارند، بلکه پدر و مادری می‌خواهند که به اندازه کافی خوب باشند.
یعنی چی؟🤔
یعنی اینکه اصلا اشکالی نداره که به‌ جای داد و فریاد کردن، به فرزندمون بگوییم در حال حاضر با مشکلات زیادی درگیر هستیم و به آرامش نیاز داریم.
البته بسته به سن کودکمون اگر درک داره، میفهمه ولی اگر به سن درک نرسیده نباید انتظار داشته باشیم ما را بفهمه👌
بیشتر والدین نسبت به بعضی از رفتارهای کودکانشون حساسیت بیشتری دارند، اما اونها نباید کنترل خودشان را در چنین شرایطی از دست بدهند.

حتما به‌عنوان پدر یا مادر باید وضعیت ذهنی خودمون را بشناسیم و آگاه باشیم که این وضعیت چطور بر شیوه فرزندپروری ما تاثیر می‌گذاره. بنابراین، ابتدا احساسات خودتان را شناسایی کنیم و این احساسات را از واکنش انتخابی‌مون نسبت به رفتار نادرست و تحریک‌کننده کودک جدا کنیم.
ایتا @fatemehfarhadiyan

من یک پسر چهارساله و شش ماهه دارم. چند وقتی است از خدا ومرگ سوال می کند. مدام می گوید چطور پیش خدا برویم؟ اوایل می گفتم: :باید پیر بشی، خیلی بزرگ بشی تا بری پیش خدا.” بعد از آن، به هر کسی که پیر بود، میگفت: “پس چرا نمیری پیش خدا؟” به پدر بزرگ و مادر بزرگش می گفت. به فامیل ها می گفت. بعد گفتم: “هر وقت خدا اجازه بده، پیر و جوان نداره.” حالا هنوز در ذهنش حل نشده و از همه این سوال را می پرسد. باید چیکار کنم؟ از این سوال اطرافیان ناراحت می شوند.

پاسخ
باید بدونید که بچه ها در این سن به رشد شناختی نرسیدند.
به طور کلی صحبت کردن مستقیم با کودکان زیر ۷سال، از خدا، مرگ و دیگر مفاهیم انتزاعی مناسب نیست.
احساس می کنم با توجه به سوالاتی که این کودک می پرسه بیش از حد به این موضوع پرداخته شده است. اما حالا که برای این کودک موضوع شده است، خوبه با تمثیل های ساده و قصه های ملموس برای بچه ها توضیح بدهیم. مثلا اینکه: “یه پسر کوچولو بود که یه پرنده ی مهربونی داشت که همیشه همراهش بود. البته کسی اون پرنده را نمی دید. حتی خود پسرک. فقط وقتی چشماش را می بست و گوشاش را خوب باز می کرد می تونست ببیندش و صداش را می شنید و باهاش بازی می کرد. باهاش حرف می زد. یواش یواش که مدرسه رفت و دوستای جدید پیدا کرد دیگه پرنده اش یادش رفت. دیگه نمی دیدش و صداش را نمی شنید. پرنده هنوز به او کمک می کرد. حتی بعضی موقع ها به دوستاشم کمک می کرد. ولی پسر بچه دیگه یاد اون نبود. تا اینکه یه روز مریض شد و توی خونه خوابید. خیلی ناراحت و تنها بود. یه دفعه همین طور که غصه می خورد یاد پرنده افتاد. چشماش را بست و پرنده را صدا کرد. پرنده خیلی خوشحال شد. گفت: تو کجا بودی؟ پرنده گفت من همیشه باهات بودم. یادته کتابت را گم کردی؟ پسر بچه گفت: بله. پرنده گفت: من بودم که در گوشت گفتم جاش کجاست. یادته دوستت ناراحت شده بود؟ پسر بچه گفت: بله. پرنده گفت: من بودم که در گوشت گفتم اگر براش هدیه بخری خوشحال می شه و باهات دوست میشه. پسر بچه گفت: پس چرا من تو را احساس نکردم. پرنده گفت: برای اینکه دوستای جدیدی پیدا کردی که حواست را پرت می کردن. پسر بچه گفت: ولی من دوست دارم مثل قبل همیشه احساست کنم. پرنده گفت: پس سعی کن زود به زود چشمانت را ببندی و من را صدا کنی. خدا هم مثل اون پرنده است. ما نمی بینیم و صداش را نمی شنویم. ولی همیشه با ماست و با ما داره حرف می زنه.”
فقط این را در نظر داشته باشید که رده ی سنی این قصه، کودک بالای ۷سال است. و در موارد خاص برای اینکه ذهن کودک این سنی مجاب شود، سراغ این تمثیل ها و داستان ها می رویم. ترجیح بر اینه که از ابتدا این موضوعات را برای بچه ها پر رنگ نکنیم چون ظرفیت فهم دقیقش را ندارند.

@fatemehfarhadiyanکانال مشاوره در ایتا

خیلی از ما والدین بلد نیستیم وقتی بچه هامون میان سراغمون چطوری برخورد کنیم خیلیم ادعامون میشه بچه هامون را میخواهیم درست تربیت کنیم…
بچه میاد و خیلی ناراحته و شروع به
درد دل میکنه
مثلا میگه
- از معلمم متنفرم
- از مامان جون بدم مياد😳
- بابا رو دوست ندارم
- ديگه مسجد نميام
- میخام آجی یا دادا را داغون کنم 😤
و …..
اونوقت ما در این شرایط چکار می‌کنیم🤔
یا شروع می‌کنیم به
🔸نصيحت
🔸یا حالت دفاعي به خود مون می‌گیریم که این چه حرفیه
🔸یا تمام سعي مون می‌کنيم فرزندمون را متقاعد كنيم كه اشتباه مي‌كنه
🔸یا سعي می‌کنیم نظر اون را عوض كنيم
🔸یا سعي می‌کنیم در حمايت از ديگران صحبت كنيم که اصلا میدونی این حرف چیه مگه چکارت کردند یالا زود باش حرفتو پس بگیر…مامانجون..معلم..و..

اما راه درست اینه که در چنين مواردي:

🔅شنونده خوبي باشيم و فقط و فقط خوب گوش بدهیم
🔅احساسش را تایید كنيم(هرچند ناراحتیم نسبت به حرفهاش یا آنچه را که ممکنه به ارتباطات ما هم مربوط باشه)
🔅سعی کنیم علتش را متوجه بشیم تا بهتر بتونیم به اون کمک کنیم.

👈با اين روش هم هوش هيجاني فرزندمون را بالا بردیم
👈هم فرزندمون به ما اعتماد مي‌كنه و دفعه دیگه حرفش را میاد به ما میزنه
👈و هم یاد می‌گیره چطور در مقابل کسی که از چیزی ناراحته رفتار کنه.
👈هم بهش فرصت فکر کردن و پیدا کردن راه حل مناسب با طرف مقابل را یاد میگیره.

این در مورد مسائل دینی هم صدق می‌کنه👌

@fatemehfarhadiyanکانال مشاوره در ایتا

حدود پنج سال یا شاید بیشتر هست که طرح #اشراب در آموزه‌های #پژوهشی در حال اجراست.

در این طرح روش تحقیق که توسط اساتید روش تحقیق تدریس میشد به واحدهای کوچک شکسته شد و تحت آموزه‌های پژوهشگری مثل آموزه موضوع‌یابی، آموزه منبع‌یابی، آموزه پاراگراف‌نویسی و ….به طلاب آموزش داده می‌شود‌ البته تحت لوای دروس مختلف آموزشی مثل عقاید، اخلاق و… مثلا درس موضوع یابی در درس اخلاق #اشراب شده و باید استاد درس اخلاق در کنار تدریس درسش به مهارتهای پژوهشی موضوع‌یابی اون هم با موضوعات خاص مثلا اخلاقی بپردازه. بنابراین هر ترم با یک استاد و تحت یک درس خاص باید آموزه‌های پژوهشگری دنبال بشه. این طرح اگرچه محسناتی داره ولی معایبش به نسبت بسیار مشهوده…

یکی از اون معایب، استفاده از اساتید متعدد در طول ترم های مختلف است.برای همین پژوهش #موزاییکی می شود مخصوصا وقتی هماهنگی در روش وجود ندارد. مخصوصا وقتی آموزش این #آموزه‌های پژوهشی توسط اساتید محترمی که متاسفانه برخی از آنها میانه خوبی با پژوهش ندارند و یا توسط اساتیدی که صرفا آموزش در حیطه پژوهششان منوط به دیدن چند کلیپ آموزشی بوده!!! و یا توسط #اساتیدی بوده که صاحب روش و مهارت آموزش در امر روش تحقیق نبوده و با آموزش پژوهش به صورت کاربردی آشنایی نداشته‌اند. یا بعضا این آموزه‌ها با کلی گویی صورت گرفته و با تدریس جزوات بسیار پیش پا افتاده غیر کاربردی اتفاق افتاده‌است.(این گفته برخی طلاب است) البته که این اساتید حق هم دارند. چرا که تدریس دروس تخصصی خود، نیاز به فرصت مطالعاتی و روشی زیادی دارد و فرصتی برای ارتقای مهارتی برای امر پژوهش نمی ماند…

 ذکر این نکته هم لازمه که اگرچه ممکن است کسی راننده بسیار خوب و حرفه‌ای باشد ولی آیا توان آموزش رانندگی به دیگری  را هم دارد یا قلق خاصی دارد …البته کسی منکر این مسئله نیست که اگر استادی بخواهد میتواند.. و البته که همه اساتید اینگونه نبوده و نیستند ولی این چالشی است که هم طلبه را درگیر کرده و هم استاد را!و لازم است در اجرای این طرح بازنگریهایی صورت گیرد..

چی میخوام بگم اینکه #پژوهش باید به صورت کارگاهی یعنی کاربردی و با مثال توضیح داده بشه نه از روی جزوه 

دوم اینکه استاد واحدی برای آموزه‌ها در نظر گرفته بشه 

سوم اینکه اون استاد حتما صاحب #فن و مهارت آموزش روش پژوهش باشه

پ.ن.نقل این مطالب از زبان طلاب و اساتید بود که با آنها مرتبط بوده‌ام و به زودی #نظرسنجیها را قرار خواهم داد.

#معایب دیگر …ادامه دارد…

اما از طرف دیگه از ما خواسته میشه طبق مقررات عمل کنیم غیبت‌ ها را مطابق قانون اعمال کنیم…از طلبه درس پرسیده بشه و باید آمادگی داشته باشه…باید پژوهش و تحقیق کنه و خلاصه باید زندگی تحصیلیش را هم مدیریت کنه که این هم کاملا بحق هست و حقیقتا اگر کسی قبول کرد که سرباز امام زمان بشه باید نسبت به صرف بیت المال نسبت به تحصیل رایگانش مقید باشه اما بسیاری از طلاب با شرایط سختی روبرو میشوند و همین باعث دوگانگی و تضاد در اونها میشه!!

بنظرتون چطور میشه این پارادوکس را حل کرد!؟؟

من چند تا راهکار دارم که در پست‌های بعدی براتون میزارم

تا حالا به این فکر کردید که مثلا داشتن اِسکوتر، دوچرخه، سه‌چرخه، ماشین برقی، هلی‌کوپتر کنترلی، اسباب‌بازی‌های لاکچری، وسایل اتاق لاکچری، تخت پرقویی!، لباس‌های مارک و اونجوری، تبلت، موبایل، پی‌اِس‌فور، ایکس‌باکس و … چه کمکی به بچه می‌تونه بکنه؟ یعنی داشتن همه یا اکثر این‌ها چه محسناتی داره و اگه نباشن بچه‌مون چه آسیبی می‌بینه؟!

اینجا اتفاقا مشکل ما با مادرهاست! یعنی طاقت ندارن آب تو دل بچه تکون بخوره! حتی مورد داشتیم مثلا تو راه داشتن می‌رفتن، بچه شش، هفت ساله گفته تشنمه! بابا گفته صبر کن ده دقیقه دیگه خونه‌ایم. بعد مامان شروع کرده! مَرد، خب وایسا از سوپرمارکت بخر! مگه تو شمری؟ مگه اینجا کربلاست؟ مگه … یعنی حاضر نبوده بچه پنج دقیقه تشنگی رو تحمل کنه.

بچه‌های امروز کاملا حاضری‌خور بار اومدن. یعنی یه بار تو صف نون دیده نشدن! تا سر کوچه نرفتن یه تن ماهی بخرن! یه بار نشده دمای اتاق‌شون نیم درجه گرم یا سرد بشه! خب از این بچه‌ها قراره چی بیاد بیرون؟! ?

این بچه به احتمال خیلی زیاد نه به لحاظ فردی انسان موفقی میشه و نه گرهی از گره‌های مملکتش می‌تونه باز کنه! خب پس چه اصراریه بچه‌ها رو آقازاده بزرگ کنیم؟
کی گفته بچه هر چی می‌خواد باید داشته باشه؟ کی گفته باید همون موقع براش مهیا بشه؟ کی گفته بچه‌ها تشخیص‌شون همیشه درسته که بالاخونه رو کلاً سپردیم به اون‌ها، …

من که معدود آدم‌های موفقی رو می‌شناسم که از اول توی خانواده بیل_گیتس به دنیا اومده باشن! البته شاید تعریف‌مون از موفقیت با هم فرق بکنه اما باور کنیم که سختی و مشکلات انسان‌سازه. هیچ کسی بدون سختی رشد نمیکنه، هیچ کس! لااقل تاریخ اینجوری نشون داده

حالا از فردا شروع نکنید به بچه‌ها سختی دادن، اما قرار هم نیست مرفه بزرگ‌شون کنیم.
فاطمه فرهادیان مشاور و استاد حوزه
کانال بهشت فیروزه‌ای

همزمان با شهادت اباعبدلله الحسین(ع)

معاونت پژوهش حوزه علمیه اهل البیت(ع) برگزار می نماید

مسابقه خلاصه نویسی از کتاب  72 سخن عاشورایی

بخش ؛ ویژگی و برکات احیای مجالس عزاداری و ذکر عاشورا ، از فایل pdf   کتاب 72 سخن عاشورایی

به همراه تحلیل شرایط کنونی و برگزاری جلسات عزاداری

فرصت ارسال آثار  :20 /6/99  به پی وی شخصی معاون پژوهش

طلاب عزیزی که بهترین و موجزترین و کامل ترین خلاصه را ارسال فرمایند جوایز ارزنده ای اهدا خواهد شد.